Ongeschikte kinderen?

geplaatst in: Ouderschap | 0

Ongeschikte kinderen

Categorie A. Kinderen die ongeschikt voor regulier schoolonderwijs. Bijvoorbeeld door fysieke of psychische ‘beperking’, ook hoogbegaafdheid.

Artikel in de telegraaf. (zie foto)

De toename is schrikbarend. Kinderen die ingedeeld zijn in categorie A is in vijf jaar tijd toegenomen met ruim 78%. Kinderen die een geregistreerd label hebben in Nederland. Media aandacht spreekt van: “Kinderen met ADHD, hebben die nu een aandacht stoornis of is er gewoon sprake van te kleine hersenen”. “Hoogbegaafdheid wordt ook al gezien als een fysieke of psychische beperking.” Of laten wij het hebben over kinderen die een stoornis hebben als autisme, ‘die zijn gevoelloos’. Ik sprak laatst een meisje dat als jong kind de diagnose Dyslexie kreeg. Als je hoort wat dit kind allemaal heeft mogen meemaken. Gelukkig blijkt dat er een hersengebied te zwak is aangelegd? Rechter en linkerhersenhelft werken niet goed samen? Nou ga er maar aan staan als ouder, hoe ga je daar mee om. Kinderen worden steeds eerder verwezen naar psychologen of psychiaters. Ik heb kinderen van 3 jaar die al op deze leeftijd bij een psychiater terecht kwamen vanwege een aandachtstoornis.

Laatst was er een programma van de VPRO en wat bleek, kinderen van nu (wetenschappelijk onderzocht) blijken niet anders te zijn dan de kinderen van 30 tot 40 jaar terug. Wat is er dan veranderd? Onze Nederlandse belevingswereld? Hebben ouders geen tijd voor het kind? Of is het  het huidige perfectionisme, een maatschappij gaat uit van kinderen die aan de norm moeten voldoen. Wie bepaalt de norm?

Volgens mij werden of worden wij allemaal geboren met onze eigen unieke kwaliteiten en is het zeker niet de bedoeling dat wij allemaal perfect zijn, het is de bedoeling dat wij dat unieke wezen zijn dat wij zijn. In dat zelfde bovengenoemde tv-programma kwam een leraar aan het woord die zei “Ik wil alleen nog maar normale kinderen in mijn klas?” Geen kinderen met ADHD, ADD, Autisme, hoogbegaafdheid!!!! Wie bepaalt wat normaal is?  Wie is die persoon die criteria hanteerde? Geschikt en ongeschikt.

De focus ligt voor kinderen zo op een norm en als het allemaal niet zoals gebruikelijk verloopt worden kinderen getest. Vervolgens weten de ouders dat het kind gestoord is (niet mijn woorden) en al die kinderen krijgen op deze manier aan het begin van hun leven al te horen dat ze niet oké zijn. Ouders hebben meestal het allerbeste  voor met het kind,  maar de manier waarop wij met onze kinderen omgaan is niet een manier vanuit liefde voor het kind. Terwijl wij dit wel willen. Als het kind ergens moeite mee heeft of je hebt als ouders moeite met bepaald gedrag van het kind, kijk dan wat het kind nodig heeft om met zijn unieke kwaliteiten op te groeien naar een zelfbewuste volwassene.

Ieder kind is uniek en ieder kind heeft daarin zijn specifieke training of manier van communiceren nodig. Ik werk met ouders en kinderen, mijn ervaring is dat ouders de allerbeste intenties hebben voor hun kind en dat ze vaak zelf erg goed weten wie hun kind is en welke uitdagingen er zijn. Vanuit dat gegeven zouden ouders met het kind kunnen communiceren en het kind trainen in de stappen die voor dit kind specifiek nodig zijn. De diagnose dat hun kind afwijkt van de norm is nu ook vaak voor ouders het antwoord op alles en daar gaat het mis. Een voorbeeld: Een moeder was met haar zoon naar de dokter geweest, kind werd getest, uitslag rechter en linkerhersenhelft werken niet goed samen, moeder en kind werden verwezen naar een psychiater. Die gaf moeder het advies om vooral alles uit te leggen aan het kind. Dat deed de moeder ook, ze legde iedere keer uit waarom hij zichzelf moest aankleden. Kind begreep er niets van, was inmiddels 11 jaar en kon zich nog steeds niet aankleden. Moeder kreeg communicatie tips gebaseerd op wat zij zelf vertelde over haar zoon en een week later kleedde hij zichzelf aan.

Ik begrijp ouders, ik begrijp leraren met de werkdruk van alle formulieren en ik begrijp kinderen. Kinderen verdienen iets anders dan een stempel en een hokje. Wat doet, dat wat wij nu aan het doen zijn, later met het kind?

Kijk, train, communiceer, kijk naar het kind, werkt het niet, corrigeer en doe het anders. Ieder kind kan geholpen worden binnen zijn mogelijkheden.

 

Facebooktwittergoogle_pluslinkedinmailby feather

Laat een reactie achter